به گزارش خبری پایگاه عکس "پیک یو" عصر روز گذشته – سه شنبه ۱۶ آبان ماه – نمایشگاه دومین جشنواره عکس ایران شناسی در محل بنیاد ایران شناسی برگزار و دکتر حسن حبیبی به عنوان ریاست این بنیاد با بزرگ منشی در جمع عکاسان حاضر و سخنانی چند از نگرش خود را پیرامون هنر عکاسی با عکاسان حاضر در میان گذاشت. متن سخنان دکتر حسن حبیبی که پس از دیدار از عکس های نمایشگاه در جمع عکاسان ایراد شد به این شرح است: از همه عکاسان که در جشنوارهٴ عکس‌های مربوط به معماری شرکت کرده‌اند و نیز از داوران و دیگر دست‌اندرکاران این جشنواره سپاسگزاری می‌کنم و به برندگان مسابقه تبریک میگویم. این جشنواره دومین جشنواره عکس در بنیاد ایران‌شناسی است جشنوارهٴ نخست به معماری و زندگی مردم و نیز طبیعت پرداخته بود و عکس‌های برتر در کتابی تحت عنوان « مجموعه عکسهای برگزیده نخستین جشنواره عکس بنیاد ایران شناسی» منتشر گردید. استقبال خوب هنرمندان عکس از جشنوارهٴ اول بنیاد را بر آن داشت که تجربه مربوط به جشنوارهٴ عکس را با برنامه‌ریزی اندکی متفاوت پی بگیرد. بدین معنی که جشنواره‌ها را به صورت تخصصی برگزار نماید. جشنواره کنونی همانطور که میدانید به عکس‌های معماری ایران قبل و بعد از ظهور اسلام اختصاص دارد استقبال خوب عکاسان و شمار عکس‌هائی که به جشنواره فرستاده شده است دلگرم‌کننده و شوق‌انگیز است. تعداد۵۸۲۹ عکس در ظرف مدت ۴ماه به دبیرخانه جشنواره رسیده است که داوران صاحب‌نظر ۱۶۰اثر از آنها را برتر شناخته‌اند که در این نمایشگاه آنها را در معرض ملاحظه و قضاوت بازدیدکنندگان علاقه‌مند قرار داده‌اند. تصمیم به برگزاری جشنواره‌های تخصصی عکس در زمینهٴ ایران‌شناسی چند هدف را مدنظر قرار داده است. نخست آنکه عکاسان هنرمند ما در عین آنکه به عکس‌برداری از موضوعات مختلف می‌پردازند حداقل بخشی از دل‌مشغولی‌های خود را نیز به گرفتن عکس از موضوعات مشخص و تخصصی اختصاص دهند و با انگیزه‌ای بیشتر به عکس‌برداری بپردازند. لازمه این امر آن است که پیشاپیش موضوع کار خود را بشناسند. دو دیگر آنکه معمولا” عکاسان به جنبه‌های هنری موضوع خود نظیر توجه به نور و زاویه‌ای که عکس را از آن زاویه بر می‌دارند و به طور خلاصه به اهمیت و خصوصیت بصری موضوع و نظایر اینها بها می‌دهند. بنیاد ایران‌شناسی بنا بر آن گذاشت که نکته‌های دیگری را به این دل مشغولی بیفزاید و پیشنهاد کند که عکاسان در جهت‌گیری هنریﹺ خود وجوه تاریخی و جغرافیایی و ایران‌شناختی و پیام‌رسانی خاص را هم از نظر دور ندارند و در کار خود به هدف دیگری هم که اطلاع‌رسانی دقیق و پر محتوی از موضوع است بیندیشند.     نکته سوم آن است که اگر عکاسان ما هرچند سال یک بار به موضوع مربوط بازگردند اطلاعات با ارزشی در زمینهٴ تغییرات مثبت یا منفی یا برقراری به حالت سابق به دست خواهند داد که برای کارشناسان دست اندر کار آن موضوع مفید و گهگاه قابل تامل و عبرت‌آموز است. در واقع عکاس، خود در مقام یک پژوهشگر تام و تمام عرض وجود می‌کند و این امر بسیار ارزشمند و برای مدیریت‌ها راهگشاست. از این امکان نیز باید به بهترین وجه بهره گرفت. تاکنون هم در نقاشی و هم در عکاسی ما به معرفی‌های مختصری مانند «بدون عنوان » و «بدون شرح » برمی‌خوریم. در واقع نقاش یا عکاس بنا را بر این می‌گذارد که از خود هیچ شرح و توضیحی برعکس نیفزاید و دریافت و تفسیر را به عهدهٴ بیننده بگذارد. هرچند که این شیوه ناپسند نیست اما هدف ما را که شناخت ایران با روشنی و شفافیت کافی است تامین نمی‌کند. برای رسیدن به این هدف راهی را که برگزیده‌ شده است اینست که به هر عکس دو صفحه اختصاص دهیم در یک صفحه عکس انتخاب شده را بگذاریم و در صفحه مقابل آن شرح قابل استفاده‌ای را از عکس، مثلا” به اندازه یک صفحه عرضه کنیم و در این شرح به موقعیت جغرافیائی،‌ زمان تاریخی، ‌احتمالا” آفریننده اثر و دیگر نکات لازم بپردازیم. بسیاری از عکس‌های این دوره این مهم را به اختصار برگزار کرده‌اند نظر به اینکه ما کم و بیش عجله‌ای در انتشار کتاب مربوط به عکس‌ها داریم از پژوهشگران بنیاد خواسته‌ایم که اطلاعات لازم را برای هر کس فراهم کنند و امیدواریم که از این پس در عکسنامه‌ها این شیوه پذیرفته شود. باری استقبال دلگرم‌کننده عکاسان در این جشنواره نشان می‌دهد که بنیاد ایران‌شناسی و گرایش ایران‌شناختیﹺ مستند و فارغ از هر گونه پیش¬داوری غرض‌آلود می‌تواند و باید از این امکان و فرصت بهره بگیرد و نظام مستند‌سازی را نهادینه کند؛ تا بدین ترتیب بایگانی عکس بنیاد ایران‌شناسی در سالهای آینده گنجینه‌ای در خور و پر و پیمان برای مطالعات مستند ایران‌شناختی در اختیار داشته باشد.