نمایش چیدمان عکسی انتقادی از آثار کورش ادیم  در نمایشگاه قابهای کوچک گالری آریا

 

adim



یک چیدمان انتقادی عکس از آثار کورش ادیم  شامل 10 عکس فریم شده ودر ابعاد کوچک  به شکل رومیزی و بسته بندی شده با پوششی شفاف و طلقی در" اولین نمایشگاه عکس های کوچک " گالری آریا تهران ارائه شد . عکس های این مجموعه  در سال های اخیر و از ویترین چند فروشگاه مشهور و مجلل در اروپا گرفته شده و رویکردی انتقادی به دنیای مد وگرایش های سرمایه داری و تشویق انسان معاصر به مصرف دائم التزاید را نمایندگی می کند . کورش ادیم در توضیحی بر این اثر چنین می گوید : قاب ها و فریم های فرمایشی و اندازه های اغراق شده و گاه بسیار بزرگتر از حد ایده ال و اثر بخش است که محصول هنری ( که بهتر است آنرا آفریده ی هنرمند بپنداریم ) را چون فراورده های تکنولوژیک یا صنعتی و چه بسی کالایی مصرفی و غیر ضروری در چرخه حیات انسان معاصر و( لاجرم توسل به تمهیداتی غیر صادقانه برای مجاب نمودن مصرف کننده به حیله ی اغواگری و عشوه گری )  اثر هنری را به سطح نازل شئی دکراتیو یا بهادار همچون تزئینات  پر کننده ی فضا در معماری داخلی بناها مبدل می سازد و صد البته از دیگر سو ، جسارت ، خلاقیت و آزادی هنرمند ( به مثابه یک آفرینشگر بدون سفارش دهنده ) را از او سلب می کند . اثر ارائه شده در این نمایشگاه که از یک کل بسته بندی شده متشکل از 10 قطعه عکس از ویترینِ چند فروشگاه مجلل در پاریس گرفته شده ، تلاش دارد بیننده را به تن زدن از اسارت در بند شئ وارگیِ تزئینی و بها مندی الزام آور از سوی جهان سرمایه داری و مصرف محور با تشبه اثر هنری به محصول دکور شده و اغواگر توجه دهد .
 

مصرف تن ، مصرف من
کورش ادیم

تولید کنیم تا مصرف شود و مصرف کنیم تا ادامه روند تولید میسر باشد . در چرخه جهانی تولید – مصرف آنچه تهیه کننده یا خریدار را به پرداخت بهایی در مقابل مالکیت شیئ و یا بهره بردن از لذت و رفاهی مجاب می کند ، متقاعد ساختن خود به پرداخت مبلغی در ازائ این مبادله است . این تقاعد زمانی شکل می گیرد که مخاطب یا مشتری در مشاهده ظاهر یا شکل و بیرون محصول ، خدمت یا خدمات عرضه شده ف احساس انتفاع ، لذت یا بهرهای همسنگ و چه بسی بیش از مبلغ پرداختی ، داشته باشد . ویترین نیز به عنوان جایگاه فیزیکی و شمایلی عرضه محصول یا شئ در معرض فروش و آرایه ها و پیرایه هایی که تولید کننده به آن متوسل می شود در این بین اهمیت ویزه ای می یابد .
 با علم به اهمیت دانش هنرمند در چگونگی تولید و نمایش اثر هنری در جهت تاثیر گذاری بر مخاطب به عنوان  برابر ایستای اثر هنری ، در سال های اخیر و در کشورمان ایران ، همه ی آگاهان عرصه هنرهای تجسمی از تاثیرات مفید و مضربازارها  و حراج های منطقه ای برایجاد پیچیدگی روابط بین هنرمند ، گالری دار ، منتقد ، خریدار و البته قیمت گذاران پنهان و همواره در ابهام مطلع اند .و از جمله الزامات نانوشته اما جهت دهنده در این سال ها اختیار کردن رویه های غیر اصیل و دیکته شده در خصوص چگونگی عرضه و نمایش آثار تجسمی همچون قاب ها و فریم های فرمایشی و اندازه های اغراق شده و گاه بسیار بزرگتر از حد ایده ال و اثر بخش است که محصول هنری ( که بهتر است آنرا آفریده ی هنرمند بپنداریم ) را چون فراورده های تکنولوژیک یا صنعتی و چه
 بسی کالایی مصرفی و غیر ضروری در چرخه حیات انسان معاصر و( لاجرم توسل به تمهیداتی غیر صادقانه برای مجاب نمودن مصرف کننده به حیله ی اغواگری و عشوه گری )  اثر هنری را به سطح نازل شئی دکراتیو یا بهادار همچون تزئینات  پر کننده ی فضا در معماری داخلی بناها مبدل می سازد و صد البته از دیگر سو ، جسارت ، خلاقیت و آزادی هنرمند ( به مثابه یک آفرینشگر بدون سفارش دهنده ) را از او سلب می کند . اثر ارائه شده در این نمایشگاه که از یک کل بسته بندی شده متشکل از 10 قطعه عکس از ویترینِ چند فروشگاه مجلل در پاریس گرفته شده ، تلاش دارد بیننده را به تن زدن از اسارت در بند شئ وارگیِ تزئینی و بها مندی الزام آور از سوی جهان سرمایه داری و مصرف محور با تشبه اثر هنری به محصول دکور شده و اغواگر توجه دهد .      

نمایش چیدمان عکسی انتقادی از آثار کورش ادیم
در نمایشگاه قابهای کوچک گالری آریا  22مرداد-2شهریور تهران