نقد عکس آقای میثم صدقی

نقد عکس آقای میثم صدقی

عکسی با رویکرد ذهنی و از نوع چیدمان هدف‌مند. رویکردی که در جامعه‌ی امروز عکاسی‌مان، هنوز مورد کنکاش و بررسی دقیق قرار نگرفته است.

با این‌حال، عکاسان پُرشور و علاقه‌مندی که از تولید تصاویر با موضوعات مشابه خسته شده‌اند و به‌دنبال راهی برای بروز ایده‌ها و خلاقیت‌های درونی خود از طریق عکاسی هستند، قدم در این راه می‌گذارند.

درخصوص عکس پیش رو، مهم‌ترین قوتی که به‌چشم می‌آید، ارتباط و هم‌خانوادگی خوب عناصر به‌کار رفته در شکل‌گیری آن است. چتر و دوربین، ابرنماها و چتر، دست و چتر، دست و دوربین، این‌ها همه همچون صنعت مراعات‌النظیر ادبیات فارسی که به آن زیبایی و طراوت می‌بخشد، به ترکیب کلی عکس قوت بخشیده است. به‌واقع عکاس سعی نموده پس از پردازش ذهنی ایده‌ی خود، در مرحله‌ی اجرا، در نهایت سادگی، با استفاده از تکنیک‌های گرافیکی، گوشه‌ای از درونیات ذهنی خود را به‌تصویر کشد.


نکته‌ی بعدی، تعلیقی است که در عناصر عکس وجود دارد. دستی که از آسمان به‌سمت زمین می‌آید، چتری که برخلاف ماهیت کاربردی‌اش، معکوس است و به‌جای حفاظت در برابر باران، خود به ظرفی برای نفوذ و تجمع آن تبدیل شده و دست‌هایی که از این مایه‌ی حیات روییده و در ارتفاعی به بلندی ابرهای آسمان، به رصد پیرامون خود مشغولند.

در نهایت، ضمن تقدیر از نگاه متفاوت آقای میثم صدقی، تداوم فعالیت‌شان در این گرایش نوپا از عکاسی را خواستاریم

کاربر مهمان