هنجارهای اجتماعی و واقعیتهای اقتصادی بنگلادش نشان میدهد که کارکردن کودکان به طور گسترده ای پذیرفته شده و بسیار معمول است . کار کردن کودکان قسمتی از زندگی روزانه دربنگلادش است که قابل مشاهده است : مانند کودکانی که در کنار جاده چای میفروشند و یا میان ماشینها به فروختن کالا مشغولند .

کودکان دیگر در مشاغلی مشغول به کار هستند که از دیدها پنهان است مانند کار در خانه ، که باعث میشود نظارت بر آنها دشوار شود .  بسیاری از خانواده ها برای ادامه زندگی بر درآمدی که کودکان ایجاد میکنند متکی هستند ، بنابراین کار کردن کودکان معمولاً بسیار با ارزش قلمداد میشود . به علاوه ، کارفرماها نیز معمولاً ترجیح میدهند کودکان را استخدام کنند ،زیرا دستمزد آنها کمتر است و آنها سازگارتر و مطیع تر از بزرگسالان هستند . وقتی کودکان مجبور به کار میشوند معمولاً حقوقشان برای آموزش ، فراغت و بازی کردن پایمال میشود . همچنین آنها در موقعیتهایی مانند قاچاق ، سوء استفاده ، خشونت و استثمار قرار میگیرند که آنها را آسیب پذیر میکند .

بسیاری از کودکان بنگلادشی در بدترین حالات کار میکنند مانند جوشکاری ، کارگاههای حمل و نقل جاده ای ، آجر پزی ، معادن سنگ و کارخانجات تولید پوشاک و تنباکو . در حدود پنج میلیون کودک در سنین 5 الی 14 سال از لحاظ اقتصادی فعال هستند . بسیاری از این کودکان در مشاغل خطرناک مختلف در کارخانه ها مشغول به کارند .